By Fethullah Gülen Hocaefendi
The Light-Houses are barracks for the cavaliers of light; secluded dwellings(halvethane) and spiritual lodgings for the heroes of truth; climates of divine inspiration(vâridât) for the holy ones(kudsîler) who open and shut their eyes with knowledge intellectual and spiritual. These Light-Houses, having received their taste, atmosphere, color, and fragrance from realms beyond, are like observatories gazing at worlds transcending the physical. Despite residing in the Dunya, they are established on the hills of the hereafter(ukba). Within their illuminated climates, even the most inexperienced novice can stroll through the mysterious corridors of the micro-universe… and pass through the most complex and frightening abysses of the macro-universe, all in a single breath. He passes and, through the luminosity of his point of motion, builds thrones of light in the center of black holes; launching rays of reflection(tefekkür), knowledge(marifet) and spiritual delight(zevk-i ruhanî) into all hearts open to belief.
Whichever city, neighborhood or street those Light-Houses are in, with their doors, windows, and balconies signaling an entry into realms beyond, they inspire the feeling that they are always many steps ahead of their peers and evoke the sense that they act as terminals and ports for spirits ready to open to infinity. Those who know to journey from these terminals and ports using their heart’s eyes will, one day, become entirely otherworldly. The horizons they dream of reaching transports them into the metaphysical, at times they shut their eyes, listening of here and replying with the dialect of there; at times they become enraptured with the oxygen of there, and whisper all sorts of wonders with the breath of here…
Relative to the heaps of building-like-ruins, Light-Houses are like the brilliant eternal Nur emanating from the full moon, explaining the Ayah of Nur to the community of stars. They are inns built for the purpose of transporting those who seek eternal tranquility to the loftiest heavens(firdevs)… Those who look carefully will sense that within the inner workings and depths of these villas of light, the following reality is manifest: “Allah has allowed them to be raised(much higher than other buildings), that his name(sublime and greater than everything) be mentioned and remembered there(despite the illicit noise booming out from all surrounding sides)… Within them are such amazing warriors remembering Him in their litanies(tesbih) morning and evening that, no commerce or business(and appeal of profits from it) can prevent them from their dhikr of Allah, their immaculately performed prayers, or their faithfully given zakat. For they are constantly (shaking) in fear of the day when (fright-filled) hearts and eyes will tremble (with amazement and terror).”(Nur, 36-37)
Everyone in these homes, relative to their thoughts’ receptibility, constantly spend their time listening to the poetry flowing from their soul’s depths and the rest of creation… Every awakened heart in these homes hears the comforting and mournful melodies of fantasies born from our memories; colorful memories that stretch from the Age of Light to our modern day, etched into the pages of history. At times they twist up in sadness, and at other times take flight in joy; but above all they feel the force of those magical periods past and enter into a dreamy trance.
The individuals who experience the illuminated days and nights in these homes in effect live through a blissful dream… Sometimes such incredibly magical moments and minutes take place in these homes, turning everything into joy and bliss, that the overpowering rays of happiness surrounding their souls temporarily cause them to forget that they are still in the Dunya, and they reject any inclination attempting to wake them from this sweet dream.
Those fortunate enough to experience in these homes the transcendent depths of Iman, worship, Dua, Dhikr, reflection(fikr), brotherhood, and loyalty(vefa) are born anew every moment and find their emotions blossoming like spring. Meanwhile, that unique atmosphere brimming with all kinds of spiritual torrents clothes their hearts with promises of felicity and the breezes of paradise’s gardens are heard, emanating from their noble chests.
In these homes, every dawn is infused with the colors of conquest and victory… every corner rumbles with the chants of litanies and invocations(evrâd u ezkâr)… the final step of the pathway starting in the heart and extending towards the realms beyond is seen… and the blessed residents of these homes awaken to every new day in pleasant serenity. They awaken, unhearing of the destructive hurricanes of transience(fânilik) and unaffected by the sorrowful mumblings of loss. Because in their world open to Nur on all sides, there exists no room for loss, decline and nonexistence. In their sight all the gathering-scattering and coming-going seen in creation are no different than soldiers in their barracks or students in their schools. When they gather, it is for education and nurturing; when they scatter it is to apply the clear feelings, upright ideas, moral excellence and belief’s virtue they obtained in those barracks and schools, hoping to reap the rewards of their connection to The Creator.
The days they spend here, they do so with the joy of witnessing a majestic spectacle, the enthusiasm of reunion in a journey to the beyond, the cheer of reaching our true homeland(asıl vatan). As long as they live here, they wander about emerald hills surrounding the gardens of Iman, insatiably picking and eating at the fruits of their knowledge(irfan) and conviction(iz’an)… As for when the invitation to realms beyond and time of demobilization comes, they happily embark on their next voyage as if awakening to a new life.
When night falls upon the Light-Houses, permeating everything with its magical atmosphere, all voices and tones suddenly transform; every sound conforms to heartbeats’ rhythm, and every word is clothed with a form of magic… clear speech gives way to allusions and indications… and the home’s interior turns into a beehive when the morning hours arrive. Like bees moving back and forth the flowers and hives, the constant taking of light, giving of light, and building of honeycombs from their light-filled thoughts continues deep into the night. These nights which carve a different sort of profundity in every spirit(ruh) open the doors of ingenious inspiration(ilham) for the Light-House’s cavaliers of light; makes them think ingeniously, speak ingeniously, instills into them lofty ideals befitting their hearts and colorful desires resembling their dreams, and brings to light the most mysterious ideas hiding behind veiled secrets. They intoxicate them with memories of the past and induce an ecstatic passion aimed at dreams of the future.
One feels the embrace of a certain atmosphere in the hours of tahajjud, when all things permeate a divine flavor and hearts tilt towards goodness, hope, joy, ecstatic love and zeal(aşk u şevk). This atmosphere, illuminating all things around it, routes and destroys darkness wherever it is, from the depths of people’s hearts to the deepest recesses of space. In these dreamy blue horizons, the winking lights shining from the houses, streets and roadsides gather end to end, side by side, as though composing a seamless tableau with the stars… and so begins an ebb and flow between these two worlds… and all things, everyone turns nigh celestial… In these blue-tinged moments where all things weave and merge with each other, the Light-Houses act like the enchanting palaces of a magical kingdom, calling to itself all who pass through its neighborhood, wholly embracing them… they cast light into their eyes, illuminate their hearts… they take them for a walk through whirlpools of meaning they are unable to oppose… they whisper to their spirits(ruh) the beauty of existence and existing… and they load onto their consciences winds of inspiration(ilham), sounds and words filled with heavenliness(semavilik) they will never be able to escape the influence of.
Amongst the holy buildings of the past and future, the Light-Houses are the most fertile and productive; all who awaken to light there immediately start confronting darkness… rise up against it and strive to translate this feeling into a lived reality as if lighting a candle at every turn. As such, the development and growth of the Light-Houses is beyond conception and exponential. In fact, scaling with the degree that the holy ones(kudsîler) force the limits of their holiness, we have frequently seen an increase exceeding the exponential. This increase is so excess that no one can slow the growth of these bright houses, manifest to a mysterious(sır) divine aid(tecelli). Not the age-spanning dark ideas, nor the dark spirits(ruh) waiting at every corner with their traps, nor the foreign-aided deviant minds closely tracking them can block their way… and how could they ever, for they have been programmed by the Infinitely Powerful to constantly improve and multiply, at first light in the morning, in the groves of gratitude(şükür), and the nights in which afflictions are overcome… From the moment in which they appeared until now, even in the darkest moments of the night, no one has been able to silence their voices. The heroes of spiritual depth(gönül erleri) who have released themselves to peace, tranquility, and contentment in the depths of the Light-Houses have always listened to Khidr’s songs in that illuminated world and tensed like a bow through the breaths of Jibril. The night with its mysterious divine inspiration has always affected them, as if listening to a symphony dripping onto their hearts with emotion; and the mornings have embraced them with the novelty of a ‘Posthumous Resurrection’(ba’sü ba’del mevt). They have never lived absolute emptiness or ceaseless darkness; never been hindered by incessant silence and lingering standstill.
They are heroes of iron will, keeping their spiritual(ruhi) connections firm and their dreams and hopes lively even when the epoch is filled with deathly silence and days are the most frantically depressing as can be. In both the descent and ascent of their hearts, they have always lived open to the rise of a new dawn; and even in these dire days where all of creation is wrapped in smog, autumn’s sadness floods all directions, and all kinds of colorful beauties shed tears in lament, they have lived the most divine and ecstatic(zevkli) of moments. Yes, even in the times when autumn floods with melodies of sorrow, flooding and overflowing into peoples’ hearts, true prosperity in respect of human emotion has fallen into misfortune and joy has succumbed to despair, they have longed for and bubbled up to their bones with the excitement of an ecsatic love and union(aşk u vuslat). The loveliest hours which conclude with the sweetest conclusions, besides filling their hearts with happiness one after the other, have never omitted whispering hopes of a greater happiness(saadet). Hence, they have always drifted towards a deeper climate of love and enthusiasm(aşk u iştiyak) and overflowed with a purer, livelier excitement for union(vuslat).
Original:
Işık Evler 1
Işık evler, ışık süvarilerinin kışlaları, hak erlerinin halvethane ve zaviyeleri, gözlerini ilim ve mârifetle açıp-kapayan kudsîlerin vâridât iklimleridir. Tadını, havasını, rengini, rayihasını ötelerden alan ışık evler, dünyada, ukba yamaçlarına kurulmuş ve fizik ötesi âlemlerin rasathaneleri gibidirler. Onların aydınlık ikliminde en mübtedî insanlar bile, mikro âlemin en sırlı koridorlarında rahatlıkla dolaşabilir.. ve makro âlemin en girift, en ürpertici derinliklerini bir solukta geçer; geçer de, hareket noktasının aydınlığı sayesinde kara deliklerin merkezine ışıktan tahtlar kurarak inanca açık sinelere tefekkür, mârifet ve zevk-i ruhanî tayfları salarlar.
Işık evler, hangi şehir, hangi mahalle ve hangi sokakta bulunursa bulunsun, ötelere açık iç yapılarının remzi olan kapıları, pencereleri ve binaların ön cephesinden caddeye sarkan cumbaları gibi balkonlarıyla, her zaman emsali evlerden birkaç adım ötede bulundukları hissini uyarır ve sonsuza açılmaya namzet ruhlar için âdeta birer terminal, birer liman vazifesi gördüklerini hatırlatırlar. Gönül gözleriyle bu terminal ve bu limanlarda dolaşmasını bilenler, gün gelir, ulaşacakları sahillerin rüyalarıyla o kadar mâverâileşirler ki, kâh gözlerini yumar burayı dinler, oranın diliyle cevap verirler; kâh oraya ait soluklarla coşar, buradan nefeslerle neler neler fısıldarlar…
Işık evler, çevrelerindeki bina yığınları itibarıyla, tıpkı hâle içinde yıldızlar topluluğuna nur âyetini tefsir eden bir mehtap veya ebedî nur, ebedî huzur arayanları firdevslere ulaştırma yolunda kurulmuş birer han gibidirler.. dikkatle bakanlar için her zaman, bu ışık yalılarının iç yapıları ve derinliklerinde “Allah onların, (diğer binalardan daha ziyade) yükseltilmelerine ve (her şeyden yüksek, yüce) isminin oralarda anılmasına, (dört bir yanda gürleyen yasak velvelerine rağmen) izin verdi.. içlerinde sabah-akşam O’nu tesbihlerle yâd eden öyle yiğitler var ki, ne ticaret (ve ticaretteki kazanç cazibesi) ne de alım-satım, Allah’ı zikirden, namazlarını dosdoğru yerine getirmekten ve zekâtlarını bihakkın eda etmekten onları alıkoymaz; (zira) onlar kalblerin (mehafetle) ve gözlerin (hayret ve dehşetle) döneceği günden korkar (ve tir tir titrerler)”[1] hakikatinin nümâyan olduğu hissedilir.
Bu evlerde herkes hemen her zaman –tabiî, düşüncesinin berraklığı ölçüsünde– hem kendi benliğinin derinliklerinden hem de bütün varlığın ruhundan kopup gelen bir şiiri dinler gibi olur.. ve yine bu evlerde, uyanık her gönül, ışık çağından günümüze kadar uzayıp gelen renk renk ve asırlara sinmiş pek çok hatıraların, hatıraların bağrında tüllenen hülyaların inşirah veren veya inleten birer nağme hâline geldiğini duyar, hisseder.. yer yer hüzünle buruklaşır, zaman zaman da sevinçle kanatlanır; ama mutlaka o sihirli dönemlerin büyüsünün tesirinde kalır ve mahmurlaşır…
Bu evlerde idrak edilen aydınlık gün ve gecelerin içinde insan âdeta bir saadet rüyası yaşar.. bu büyülü dünyada her şeyi neşeye, sevince çeviren öyle sihirli anlar ve dakikalar olur ki, insan, buğu buğu dört bir yandan gelip ruhunu saran bayıltıcı mutluluklar karşısında, muvakkaten dahi olsa, dünyada olduğunu unutur ve bu tatlı rüyadan kat’iyen uyandırılmak istemez.
Bu evlerde, imanı, ibadeti, duayı, zikri, fikri, uhuvveti, vefayı ötelere ait derinlikleri ile duyup-yaşama bahtiyarlığına erenler, âdeta her an yeniden doğar, baharlar gibi duygularıyla yeşerir, derken çeşit çeşit vâridâtla dolgunlaşan o kendilerine has hava bütün gönüllerini bir saadet vaadiyle kaplar ve çok defa onların hayra açık sinelerinde Cennet yaylalarının ferahlatıcı esintileri duyulur.
Bu evlerde, her fecir, bir fetih ve zafer rengiyle tüllenir.. onların her köşesinde, evrâd u ezkâr gülbanklar gibi gürler.. gönüllerde başlayıp verâlara uzanan yolların ta öbür ucu görünür.. ve bu evlerin kutlu sakinleri her yeni güne, itminan dolu, lezzet dolu masmavi duygularla uyanırlar.. uyanırlar da, ne fâniliğin kırıp döken, saçıp savuran fırtınalarını duyar ne de zevalin burkuntulu mırıltılarından müteessir olurlar. Zira, onların dört bir yanıyla nurlara açık dünyalarında, yokun, yokluğun yeri yoktur. Onların nazarında, yeryüzündeki bütün toplanıp-dağılmalar, gelip-gitmeler askerin kışlada, talebenin mektepte toplanıp dağılmasından, gelip gitmesinden farksızdır. Toplanırken talim ve terbiye için toplanırlar; dağılırken de bu kışla ve bu mektepte elde ettikleri temiz duygu, nezih düşünce, güzel ahlâk, imanlı fazilet ve Yaratan’la irtibatlarının mükâfatını almak için dağılırlar.
Onlar için burada geçirilen günler tıpkı bir temâşâ zevki içinde geçirilir; ötelere seyahat da bir sıla iştiyakı ve asıl vatana kavuşma neşesiyle. Burada kaldıkları sürece, hep iman bağ ve bahçelerinin zümrüt tepelerinde dolaşır; bol bol irfan ve iz’anlarının meyvelerinden yerler.. ötelere davet ve terhis vakti gelince de, bir yeni hayata uyanıyor gibi sevinçle göç eder giderler.
Işık evlerde hava kararıp, gece o sihirli atmosferiyle her yanı sarınca, birdenbire her şeyin dili ve edası değişir; her ses, kalb atışlarının ritmine uyar, her söz bir büyü halini alır.. açık beyan yerini remizlere, işaretlere bırakır.. ve evin içi, sabah saatlerinde güneşe uyanan bir kovana döner.. derken sırlı ve sihirli gelip gitmeler başlar. Çiçek-kovan arası gelip giden arılar gibi, ışık almak, ışık vermek ve nurdan düşüncelerle petekler örmek için bu büyülü konup kalkmalar ta gece yarılarına kadar sürer. Hemen herkesin ruhunda ayrı bir derinlik oyan geceler, ışık evlerin ışık süvarilerine dâhiyane ilhamların kapılarını aralar; onları dâhiyane düşündürür, dâhiyane konuşturur ve onlara, gönüllerine benzeyen yüksek mefkûreler, hülyalarına benzeyen renkli arzular aşılar ve sırlarının altındaki en gizli fikirleri ortaya çıkarır. Onları geçmişin hatıraları ile mest eder ve geleceğin hülyalarına doğru şahlandırır.
Her şeye ledünni bir lezzetin sindiği ve gönüllerin, güzelliğe, ümide, neşeye, aşk u şevke kaydığı teheccüd saatlerinde, gözden gönüle, gönülden ta fezanın derinliklerine kadar, her yerde karanlıkların bozguna uğradığı ve her yanı ışıktan bir atmosferin sardığı hissedilir. Bu hülyalı mavilikler içinde, evlerde, sokaklarda, yol boylarında göz kırpan ışıklar, yıldızlarla bitevî bir tablo teşkil ediyor gibi uç uca, yan yana gelir ve bu iki dünya arasında gelgitler başlar.. ve her şey, herkes âdeta semavileşir… Her şeyin iç içe girdiği bu masmavi dakikalarda ışık evler, sihirli bir ülkenin büyülü şatoları gibi, semtinden geçenleri içine çağırır, bağrına alır.. onların gözlerine ziya çalar, gönüllerini aydınlatır.. onları, karşı koyamayacakları mânâ anaforlarında dolaştırır.. ruhlarına varlığın ve var olmanın güzelliklerini fısıldar.. ve onların vicdanlarına hiçbir zaman tesirinden kurtulamayacakları ilham esintileri, semavîlik yüklü sesler ve sözler yüklerler.
Işık evler, gelmiş-geçmiş mukaddes binaların en velûdu, en doğurganıdırlar; oralarda ışığa uyanan herkes, hemen karanlıkla hesaplaşmaya geçer.. ona karşı kıyam eder ve bu duygusunu da her yerde bir mum yakmak suretiyle hayata aktarmaya çalışır. Bu itibarladır ki, ışık evlerin çoğalıp gelişmesi, tasavvurlar üstü ve hendesîdir. Hatta çok defa, kudsîlerin kudsîlik sınırlarını zorlamaları ölçüsünde hendesî katlanmaların da aşıldığı görülür. Hem öyle bir aşılır ve öyle bir görülür ki, ne asırlık karanlık düşünceler, ne her yerde onlar için bir tuzak kurup bekleyen karanlık ruhlar, ne de onları yakın takibe alan dış kaynaklı sapık zihniyetler, birer tecellî sırrıyla zuhur eden bu aydınlık evlerin çoğalma hızını engelleyemez ve onların önünü kesemez.. nasıl kesebilir ki, onlar Kudreti Sonsuz tarafından gündüzleri ve ortalık ağardığında nimete şükür duygusu meşcereliğinde, geceleri de nikmetleri aşma seralarında sürekli gelişip çoğalmaya göre programlanmışlardır… Ortaya çıktıkları günden bu yana, gecelerin en karanlık anları bile, onların sesini kesememiş ve susturamamıştır. Sesini kesmek, susturmak şöyle dursun, ışık evler ve ışık evlerin derinliklerinde kendilerini huzura, sükûnete ve itminana salmış bu gönül erleri, o aydınlık dünyalarda hep Hızır’a ait nağmeler dinlemiş ve Cibril soluklarıyla yay gibi gerilmişlerdir. Geceler, sırlı vâridâtıyla her zaman onlara bir mûsıkî gibi tesir etmiş ve duygu duygu onların gönüllerine damlamış; sabahlar, birer “ba’sü ba’del mevt” yeniliğiyle onları kucaklamıştır. Onlar hiçbir zaman mutlak boşluk, mütemadi karanlık yaşamamış; hiçbir zaman bitevî sükût ve sürüp giden tevakkufa takılmamışlardır.
Onlar, zamanın sükûtlarla dolu, bunaltıcı ve hummalı günleri altında bile, ruhî rabıtaları sımsıkı, arzu ve emelleri dipdiri, iradeleri de çelik gibi öyle yiğitlerdir ki, gönüllerinin mağriblerinde de maşrıklarında da her zaman tulû’a açık yaşamış ve varlığın sise-dumana büründüğü, her yanda hazan çağladığı, renklerin, renklerde güzelliklerin ağlayışa kapandığı en buhranlı günlerde dahi en içli, en ledünnî, en zevkli dakikalar yaşamışlardır.
Evet, hazan en gamlı mûsıkîlerle coştuğu, coşup gönüllere dolmaya başladığı, insanî duygular itibarıyla saadetin tâli’sizliğe, neşenin hüzne yenik düştüğü demlerde dahi, onlar iliklerine kadar bir aşk u vuslat heyecanıyla tütmüş ve köpürmüşlerdir. Her zaman en tatlı neticelerle noktalanan en güzel saatler, onların gönüllerine boşalttıkları parça parça mutlulukların yanında, daha büyük bir saadet ümidini fısıldamayı da ihmal etmemiştir. Dolayısıyla da onlar, her an daha derin bir aşk u iştiyak iklimine kaymış ve daha duru, daha canlı bir vuslat heyecanıyla coşmuşlardır.
