By Fethullah Gülen Hocaefendi

Hijrah, a sacred migration with vast ambition(gaye)… Migration aimed along these lines, achieved through the nourishment of belief, emotion and thought’s richness, can be considered equivalent to the heavenly journeying of man, proportional to the depths of his sincerity. The Pride of Mankind was honored with this journey in both its heavenly and worldly versions. The first of these is in its special manner unique to him and closed off to others, whereas the second is, given certain conditions, a majestic path open to all until Judgement Day. A grand path shining with blessings(bereket) and emanation(feyiz), on which thousands, hundreds of thousands have walked on, even that grand man who is the sun and moon of Prophethood’s heavenly sphere. Without doubt, the most meaningful instance of this sacred migration, befitting of being called “an eternal lesson on history,” was actualized by the Cause of Mankind’s Pride and his friends of utmost fidelity… He endured through this migration, commanded to do so from realms beyond, for the purposes of reaching safe land with his feet on firm ground; finding ever-loyal helpers for his loyal friends; establishing his own institution in the earth’s chest, leaping towards there from its navel; and preparing the building of bridges for the conveying of a universal religion to mankind, one that proposes an entirely fresh historical and civilizational project alongside its inner depths.

The plans and projects as broad as the sky… the distance between the beginning and end unreasonably far… a long road filled with Iblis-captive heads on a path of ghouls… evil feelings and deep cravings pulling towards them at every corner… another heap of flaming turmoil at every turn… yes, even in the face of these adverse conditions, he relied upon Allah and yielded to divine-given victory(tevfik), setting out on this long road with “Allah is sufficient for us, how amazing a guardian He is! (3:173)” on his tongue; strength-giving words that plant hope in hearts and cause an overflow of relied(inşirah) and contentment(itminan). He set out and would go forth without looking behind… travelling forth without leaving anyone behind.

During those days, they would employ every method they could and searched for all kinds of solutions against the forceful denial and bullying of the Makkans, but that Man of Purpose(gaye) and Duty(vazife) nevertheless realized the discrepancy between their actions and its outcomes. It was this discrepancy that led the Bearer of Prophethood, chained to his duty’s consciousness(vazife şuuru) and love of service(hizmet aşkı), to seek out new addressees outside of Makkah. Ta’if was the fantasy bearing these ideas, the first home of the cause of prophethood outside Makkah, it became the first land of Hijrah, one he had to turn back from after such horrible torment and suffering with only the mournful yet promising consolation of a single believer. Afterwards, there was a search for kindred hearts in the secret meetings which occurred, under the principle of “concealed illumination” (sırran tenevverat), in the eerie but sincere lands of Aqaba near Mina with the rurality’s inhabitants. It was hard to gauge who exactly was being sought, but the six fortunate individuals from Madina were the ones found. These first six lucky men would be the first lever that the hand of prophethood’s would use to change the inverted destiny of mankind. All that humanity knew of their eternal savior(halaskar) was the saying “Allah will send a final prophet, and the Israelites will once again square up with the world under his flag,” consisting of nothing more than empty Zionist swagger. Although this wishful thinking hadn’t been very useful to them at all, it was sufficient in reorienting and igniting the desire for truth in the hearts of Madina’s locals. This basic piece of information thus became the jewel mine of an amazing reality and, when its season arrived, the people of Madina who would be honored for eternity with the majestic title of “Ansar” would find their hems heavy with diamonds.

Later, these blessed six would be followed by a lucky ten, and the year after, a crowd of 70 holy ones including women once again gathered at a remote place with that Eternal Savior(halaskar) to announce their acceptance, express their submission, and respond “yes” to Rasulullah’s call. As well, they arrived to invite our master to Madina, pledged their loyalty(biat), and said to him “Do come to our town!” They were serious indeed; they would accept everything he brought, submit themselves to him, show him the same care they would when protecting their lives, women and children, embrace him into their hearts, protect him, and treasure him greater than their own lives. And in return for this, Allah was promising them paradise. The agreement finalized… Rasulullah smiling… The Ansar pleased… and the gates of Madina were wide open for the Muhajirin.

Little by little Makkah is being drained… secretly or not everyone is flowing to Madina… the spirit of sacrifice within the migrants is blending into new colors through the spirit of altruism within the Ansar(îsâr ruhu); and suddenly this terrestrial journey undergoes a Mi’raj of its own and turns celestial, finding for itself the course followed by angels in their journeys beyond space. And of course, the final caravan of this heavenly journey on earth also culminates with the finale of prophethood’s caravan. Yet still, trending along the comedic reality of successes always arriving with further vulnerabilities, his Hijrah also actualizes upon the foundation of “The most difficult troubles are always on the prophets…” and those terrifying valleys of death are surmounted one by one on the wings of submission(teslimiyet) and entrustment(tefviz) to finally reach that illuminated town. And they are surmounted in such a manner that neither were they subject to the sinister thoughts of Suraqah borne from his temporal condition, nor the web of treacherous villains inside and outside cave Thawr, nor the cruelty of any bandits waiting on the path. Suraqah is transforming into a Sahabi… Buraydah and in his friends are acquainting with Islam… and just then that Rose-like man, on the most difficult storm-ridden roads, is walking towards his village, transmuting everywhere around into rose gardens.

Leave aside the many bloody madmen trapped in Makkah with their bloody feelings, bloody thoughts, and bloody visions; the messenger of Allah is establishing his tent, surrounded by the melodies of the ‘valleys of Wada’ sung by the people of Madinah, on the blessed ground the green dome currently presides over and settling down his sacred home nested within the masjid… Settling down he begins to breathe life to his surroundings with the divine message and inspirations flowing through his spirit. –May our spirits be sacrificed for that life’s source and he who breathes it around!–

Adam, to reach the otherworldly vastness promised by the meaning and spirit of Hijrah, set forth on a long voyage stretching from Jannah to Dunya… Nuh endured a frightening journey on land and sea… Ibrahim unceasingly wandered around towns of Babel, Hijaz and Canaan… Musa continuously commuted from his mother’s home to Pharoah’s palace, and from there to the lands between Egypt and Aykah… The Masih himself crossed all the bridges that the old prophets did… and the first holy ones of that period organized groups of guidance(irşad) to all four corners of the old world.

As for the holy ones of the age; they will disperse to all corners of the world, saying “Whoever migrates on the path of Allah will find many a refuge and great plenty in the earth. If anyone is to leave his home migrating for the sake of Allah and his Messenger and is overtaken by death on the way, his reward with Allah is sure (4:100)” and make sure their breaths are heard on all sides per the principles and methods that this era requires. Just as there may be, through their Hijrah, those who awaken to Iman and Qur’an, there will also be those who hear friendship and dialogue in their consciences. Yes, they will travel all over, breathing the inheritance of Mount Hira reflected in their spirits… They will show paths of resurrection to all hearts numbed by hopelessness… They will hear logic and divine inspiration(varidat) all at once and pronounce it to everyone… By lifting the obstacles between the heart and Qur’an, they will bring forth the greatest merging, finally putting an end to this centuries long separation… They will teach the shaken, destroyed-by-despair children of our day that their movements are entirely a race of Iman, love(aşk) and excitement… They will save them from the narrow and suffocating atmosphere of transient(fani) living and once again show them the ways of existing and being free, teach them the manners of loving and respectful behavior.

Original:

Hicret

Hicret engin gayeli mukaddes bir göç.. inanç, duygu ve düşünce zenginliğiyle beslenerek gerçekleştirilen böyle hedefli bir göç, hulûsun derinliği ölçüsünde insanın semavî seyahatlerine denk sayılabilir. İnsanlığın İftihar Tablosu, bu seyahatin hem semavî olanıyla hem de arzda cereyan edeniyle şereflendirilmiştir. Bunlardan birincisi, has çerçevesiyle O’na mahsus ve başkasına müyesser değil; ikincisi ise, belli şartlar altında, kıyamete kadar herkese açık bir şehrahtır.. Peygamberlik semasının ayı-güneşi o büyük insana kadar, binler ve yüz binlerin yürüyüp gittiği feyiz ve bereketiyle pırıl pırıl bir şehrah. Hiç şüphesiz bu mukaddes göçün “tarihin kulağına küpe” diyebileceğimiz en anlamlısını da, sadıklardan sadık arkadaşlarıyla, beşerin Medar-ı İftiharı gerçekleştirmişti.. O, ayağını sağlam basabilecek emin bir mekâna yerleşmek, vefalı dostlarına pürvefa yardımcılar bulmak, arzın göbeğinden göğsüne sıçrayarak orada sitesini kurmak ve yepyeni bir tarih ve medeniyet projesiyle iç içe derinlikleri olan evrensel bir dine insanları ulaştıracak köprüler hazırlamak için, emri öteden, böyle bir göçe katlanmıştı.

Plan ve proje geniş ve sema buudlu.. mebde’ ve netice arasındaki mesafeler insafsız.. bir baştan bir başa iblis ve gulyabaniler güzergâhı bu uzun yolda, her yanda kötülük duygu ve tutkusu, her dönemeçte bir yığın fitne ateşi.. evet, bütün bu olumsuz şartlara rağmen, gönülleri ümit, itminan ve inşirahla coşturmaya yetecek kuvvet kaynağı ki “Allah bize yeter, O ne güzel vekildir.”[1] dilinde ve gönlünde.. Allah’a dayanmış, tevfike râm olmuş ve bu uzun yola koyulmuştu.. koyulmuştu ve yürüyecekti arkasına bakmadan.. yürüyecekti arkasındakileri bırakmadan…

O gün, Mekke’nin inkârcı ve dayatmacı zorbaları karşısında her yol deneniyor, her çareye başvuruluyordu; ama bu gaye ve vazife insanına göre, yapılanlarla olanlar arasında tenasübün bulunmadığı da bir gerçekti. İşte bu tenasüpsüzlük, zaten, vazife şuuru ve hizmet aşkına kilitli Hazreti Sahib-i Risaleti, Mekke’nin dışında yeni muhataplar aramaya sevkediyordu. Tâif bu mülâhazanın ilk rüyası, peygamberlik davasının Mekke dışındaki ilk konağı ve bir sürü eza ve cefaya rağmen, tek bir mü’min tesellisiyle mağmum fakat ümitli geriye dönülen ilk hicret ülkesi olmuştu. Sonra Mina’nın sarp, ürperten fakat candan Akabelerinde taşradan gelenlerle “sırran tenevverat” kuşağında cereyan eden gizli görüşme ve âşina sineler arama. Aranan kimdi onu kestirmek çok zordu; ama bulunan Medine’nin altı tâli’lisi olmuştu. İlklerden bu altı bahtiyar, insanlığın mâkus kaderinin değiştirilmesinde, nübüvvet elinin kullandığı ilk manivela olacaktı. Beşerin ebedî halaskârı hakkında bütün bildikleri, sırf Siyon cakası bir kulak dolgunluğundan ibaret olan: “Allah son bir peygamber daha gönderecek ve İsrailoğulları O’nun bayrağı altında cihanla bir kere daha hesaplaşacaklar.” söylentisiydi. Gerçi bu ümniye onların işine fazla yaramamıştı; ama Medine yerlilerinin sinelerindeki hakikat tutkusunu yönlendirmeye ve ateşlemeye yetmişti. Bu basit malumat o zaman, bir büyük gerçeğin kuluçkası ve cevher madeni olmuş, mevsimi gelince de, ebedlere kadar “Ensar” nâm-ı celîliyle serfiraz olacak Medine halkının etekleri mücevherlerle dolmuştu.

Bu ilk altı kutluyu, daha sonra, ayrı bir on bahtiyar takip etmiş, müteâkip sene de, içinde kadınların da bulunduğu yetmiş kişilik bir kudsîler topluluğu ikrarlarını ilan, teslimiyetlerini ifade ve Resûlullah’ın çağrısına “evet” demenin yanında, Efendimiz’i Medine’ye davet etmek üzere, yine bir kuytu yerde o Ebedî Halaskâr’la görüşmüş, biat etmiş ve O’na “Buyurun beldemize!” demişlerdi. Ciddiydiler; O’nun getirdiği her şeyi kabullenecek, O’na teslim olacak, nefislerini, kadınlarını, çocuklarını koruma mevzuunda gösterdikleri aynı hassasiyeti O’na karşı da gösterecek, O’nu bağırlarına basacak, koruyacak ve canlarından aziz tutacaklardı. Bunun karşılığında da Allah onlara Cennet vaad ediyordu. Anlaşma tamam.. Resûlullah mütebessim.. Ensar memnun.. ve Medine’nin kapıları da Muhacirlere ardına kadar açıktı.

Üçer-beşer Mekke boşalıyor.. açık-kapalı herkes Medine’ye akıyor.. hicret edenlerin fedakârlığı, Ensar’ın îsâr ruhuyla bir başka televvüne ulaşıyor ve derken arz yolculuğu âdeta miraçlaşıyor, semavîleşiyor ve mekân üstü âlemlerde meleklerin seyahati çizgisini buluyordu. Tabiî, arzdaki bu semavî yolculuğun en son kafilesi de yine peygamberlik kafilesinin sonuncusuyla noktalanıyordu. Ama her mazhariyetin maruziyet çizgisinde cereyan esprisiyle, O’nun hicreti de “Belanın en çetini hep peygamberlerin başına…”[2] esasına göre gerçekleşiyor ve o korkunç ölüm vadileri teslimiyet ve tefviz kanatlarıyla aşıla aşıla münevver beldeye ulaşılıyordu.. hem öyle bir ulaşılıyordu ki, ne Sürâka’nın o günkü ruh haleti itibarıyla sirkatinden daha karanlık düşüncelerine, ne Sevr Mağarasının içinde ve dışındaki çıyanların ağına, ne de yoldaki haramilerin fiilî insafsızlığına maruz kalınıyordu. Sürâka sahabeliğe namzet bir dosta dönüşüyor.. Büreyde arkadaşlarıyla beraber İslâm’la tanışıyor.. ve derken o Gül İnsan, tipinin-boranın estiği yollarda, her yanı gül bahçesine çevire çevire köyüne yürüyordu…

Duyguları kan, düşünceleri kan, gözleri kan bir sürü kanlı deli Mekke’de esire dursun; Allah Resûlü, Medine halkının “seniyye-i veda” türküleri arasında otağını, bugünkü yeşil kubbenin bulunduğu bir kutlu yere kuruyor ve mescitle iç içe mübarek hanesine yerleşiyordu.. yerleşiyor, sonra da İlâhî mesaj ve ruhunun ilhamlarıyla çevreye hayat üflemeye başlıyordu. –O hayatın kaynağına da, onu üfleyene de ruhlarımız feda olsun!–

Hazreti Âdem, hicret mânâ ve ruhunun vaad ettiği uhrevî enginliğe ulaşmak için, Cennetten dünyaya uzanan bir uzun sefere çıkmış.. Hazreti Nuh, karalardan sonra denizlerde de ürperten bir seyahate katlanmış.. Hazreti İbrahim, Babil, Hicaz, Kenan ili deyip durmadan dolaşmış.. Hazreti Musa, anne evinden Firavun sarayına, oradan da Mısır ve Eyke arasında hep mekik dokumuş durmuş.. Hazreti Mesih eski peygamberlerin geçtiği bütün köprülerden geçmiş.. ve bu dönemin ilk kudsîleri de eski dünyanın hemen dört bir yanına irşad ekipleri tertip etmişlerdi.

Çağın kudsîlerine gelince; onlar “Kim Allah yolunda hicret ederse, yeryüzünde gidecek, barınacak birçok yer ve genişlik bulacaktır. Kim evinden Allah rızası için ve Resûlullah’ın yolu deyip ayrılıp da yolda ölecek olursa, onun mükâfatı Allah’a aittir.”[3] diyerek dünyanın her yanına dağılacak ve asrın gerektirdiği usûl ve metodlarla soluklarını her tarafa duyuracaklardır. Onların bu hicretleri sayesinde imana, Kur’ân’a uyanacaklar olabileceği gibi, vicdanlarında dostluğu ve diyalogu duyanlar da bulunacaktır.

Evet onlar, Hira Dağından ruhlarına akseden mirası, gezip her yerde soluklayacak.. ümitsizlikle uyuşmuş gönüllere diriliş yollarını gösterecek.. mantıkla ilâhî vâridâtı birden duyup, herkese duyuracak.. kalb ile Kur’ân arasındaki engelleri kaldırarak şu birkaç asırlık ayrılığı sona erdirip en büyük buluşmayı sağlayacak ve hareketlerinin tamamen iman, aşk ve heyecan yarışı olduğunu günümüzün sarsık, yeisle kıvrım kıvrım ve tutarsız çocuklarına öğreterek, onları fâni hayatın dar ve boğucu atmosferinden kurtarıp bir kere daha onlara var ve hür olma yollarını, sevme ve saygılı davranma adabını öğreteceklerdir.

[1]   Âl-i İmran sûresi, 3/173.
[2]   Tirmizî, zühd 57; İbn Mâce, fiten 23; Dârimî, rikak 67.
[3]   Nisâ sûresi, 4/100.